Eski Devir
eski devir
bir zaman yeryüzünden göğe çıkardı sözüm
çiğnenen eşiklere baş koyduğum günlerdi
ışığa binmiş kelimeyi mahmuzlardı şakağım
saçılan harfleri muhyiddin'e saklardım
işaret kendisini bilmeyene yol vermez
kökü ruh dallarına can verirdi nefesle
teşrih eden müşerref sayılırdı gönlümü
sayılmaya mazeret tek başına olmaktı
ıztırap değirmeni ekmekçiye çalışır
kırk fırın ekmek yiyen şişmez olgunlaşırdı
bu kadar akmamıştım insanların gönlüne
ateş olup damarları yakmamıştı laflarım
o zamanlar gönüller kabeydi temizinden
puthaneye secdede kerahat bilmez idim
vakit kalp sayılırdı namazı unutunca
tövbe sahipleri dönmek nedir bilmezdi
sonra toz oldu sözüm ciğerlere yapıştı
ne gökler beni bildi ne de kalbim yatıştı
yıldızlar arasına örümcekler ağ yaptı
kainat sayılarda ruhunu bilgiye sattı
Türkçe
English
